Kasiny Świat

   DZIEŃ 1 : 6 listopad 2015    Kochani Czytelnicy i Blogerzy Jestem już po pierwszym zjeździe i mogę, a nawet muszę na wstępie powiedzieć, że jest naprawdę sympatycznie i ciekawie. Poznaliśmy naszych przełożonych wiemy już czego będą od nas wymagać w czasie tych zjazdów. Powoli uczymy się wszelkich procedur, których będziemy musieli wdrażać w praktyce jako przyszli Przewodnicy Beskidzcy : jak się zachowywać, czego pilnować, jak dbać o bezpieczeństwo grupy, którą będziemy samodzielnie prowadzić w góry. Naszym obowiązkiem jako przewodników jest dbanie o to by każdy cały, zdrowy i zadowolony wrócił z takiej wycieczki oraz udzielenie fachowej informacji, zaspokojenie ciekawości turysty. No cóż, nie powiem, że troszkę mnie nie przygniótł ogrom informacji, która została mi przez przełożonych przekazana. Starałam się zapamiętać jak najwięcej i przyswoić to co mówili nasi przełożenie i od razu się do tego dostosowywać. Naszymi opiekunami podczas minioneg...

Hey Kochani   Czy Wam też tak ciężko jak mnie? W ogóle nie mogę się do niczego zmobilizować. Pogoda taka, że tylko by się spało i spało. Bardzo niekorzystny biometr jak to mówią pogodynki. Wszędzie szaro, ponuro, nie ma słońca, a to tylko wzmaga depresje. Próbuje się ratować pozytywną muzyką i dobrymi książkami i jakoś funkcjonować. Trzeba na siłę odwracać uwagę od tego, co za oknem. Nawet moim dziewczynkom nie podoba się ta pogoda. Gdyby chociaż było biało można by pojeździć na sankach, a tu nic... Zero śniegu, zewsząd tylko ta przygnębiająca szarość. Nie lubię tej pory. Człowiek nie wie co ze sobą zrobić. Snuje się tylko bez sensu, to tu to tam i zmusza do tego by cokolwiek zrobić. Ja od dwóch tygodni próbuje czegoś się nauczyć, ale nauka do kursu także ciężko wchodzi do głowy. Do kolejnego zjazdu zostało zaledwie kilka dni i muszę przygotować swoją prelekcję na temat układ rzek i potoków w Beskidzie Małym..... Szczerze? Idzie mi to jak krew z n...

Od zawsze lubiłam muzykę irlandzką, ten tradycyjny folk, który ściśle wiąże się z obyczajami i kulturą tego kraju i narodu. Od zawsze miałam sentyment do kobzy, której brzmienie wprawia człowieka w doskonały  nastrój. Muzyka ta  ilekroć się w nią zasłuchamy z miejsca przenosi nas do zakątków magicznych, na wietrzne zielone i  urokliwe wrzosowiska,  do tajemniczych ruin  zamków wzniesionych na wzgórzach oraz ślicznych malutkich wiosek osadzonych w dolinach, wreszcie nad cudowne skaliste wybrzeża nad którymi górują bardzo strome i ostre klify. Z daleka majaczy nam latarnia morska, a niebo przeszywają z krzykiem dwie śnieżnobiałe mewy. Taka jest Szmaragdowa Wyspa jak zwą Irlandię jej mieszkańcy i nie tylko. Wystarczy się wsłuchać, zamknąć oczy i uruchomić swoją wyobraźnię. Nieważne czy to skoczny energiczny biesiadny kawałek, przy którym podryguje całe ciało  czy kl...